Św. Łukasz w Dziejach Apostolskich zapisał, że Szaweł „udał się do arcykapłana i poprosił go o listy do synagog w Damaszku, aby mógł uwięzić i przyprowadzić do Jerozolimy mężczyzn i kobiety, zwolenników tej drogi, jeśliby jakichś znalazł” (Dz 9,1b–2). W drodze do Damaszku ma miejsce bezpośrednia interwencja Boga w życie Patrona naszej Parafii – św. Pawła. Dokonuje się jego nawrócenie.

Moi Drodzy, każde nawrócenie jest łaską, jest w jakiś sposób przygotowane przez Boga, mimo iż człowiek sam nie zawsze to przygotowanie dostrzega. Czasami odkrywa je dopiero z perspektywy czasu… Co wiemy o wydarzeniach, które mogły przygotować serce Pawła do nawrócenia?

Przed nawróceniem Szaweł odznaczał się wieloma pozytywnymi cechami. Był idealistą, gorliwym religijnie młodzieńcem, który kształcił się w szkole rabinackiej. Idealizm, poszukiwania sprawiły, że znał i kochał Pismo Święte, że bardzo umiłował Prawo Starego Testamentu. Szaweł był gotów walczyć słowem i czynem w obronie nauki Starego Testamentu.

Łaska przygotowuje serce

Wielką łaską Pawła było spotkanie ze św. Szczepanem – diakonem, męczennikiem Kościoła Jerozolimskiego. Szczepan przypieczętował swoją wiarę ofiarą z młodego życia. W zamordowanie Szczepana był zaangażowany Szaweł. Brał on udział w krwawej egzekucji, chociaż sam nie rzucał kamieni na Szczepana, to jednak, jak zaznaczył autor Dziejów Apostolskich: uczestnicy egzekucji złożyli swoje szaty u jego stóp.

Znamienne były słowa umierającego w upokorzeniu, odrzuceniu i ogromnym cierpieniu Szczepana: „Widzę niebo otwarte i Syna Człowieczego” (Dz 7,56), i dalej: „Panie, nie poczytuj im tego grzechu!” (Dz 7,60). Świadectwo i modlitwa Męczennika dosięgły serca Szawła.

Następna łaska, która przygotowała Szawła do nawrócenia, to spotkanie z wybitnym nauczycielem – Gamalielem. To pod jego okiem Szaweł kończył studia. W Dziejach Apostolskich jest przedstawiona scena, w której pojmany Piotr w imieniu swoim i innych Apostołów przed Sanhedrynem wyznał wiarę w Jezusa Zmartwychwstałego. To właśnie wtedy Mistrz Gamaliel miał odwagę bronić Piotra przed oburzoną Radą dążącą do skazania i zabicia Apostołów.

Gamaliel wtedy prosił: „Odstąpcie od tych ludzi i puśćcie ich. Jeżeli bowiem od ludzi pochodzi ta myśl czy sprawa, rozpadnie się sama, ale jeśli rzeczywiście od Boga pochodzi, nie potraficie ich zniszczyć i może się okazać, że walczycie z Bogiem” (por. Dz 5,38–39). Autor Dziejów Apostolskich dodaje, że Rada posłuchała Gamaliela.

To są wydarzenia, które zmusiły faryzeusza Szawła do głębszej refleksji, ale nie uwolniły z litery Prawa. Nie mógł zrozumieć, że sama wierność Prawu nie prowadzi do spotkania z Żywym Bogiem. I oto nadszedł moment, w którym Bóg stanął przed nim i otoczył go swoją światłością.

Spotkanie pod Damaszkiem

Św. Łukasz zanotował: Gdy Szaweł zbliżał się do Damaszku, olśniła go nagle światłość z nieba. A gdy upadł na ziemię, usłyszał głos, który mówił: „Szawle, Szawle, dlaczego Mnie prześladujesz?”. „Kto jesteś, Panie?” – powiedział. A On: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz. Wstań i wejdź do miasta, tam ci powiedzą, co masz czynić” (por. Dz 9,3–6).

Potężna energia świetlna dotyka nie tylko oczu Szawła, ale jego serca, powala go na ziemię. Szaweł słyszał głos: „Dlaczego Mnie prześladujesz?” Bardzo mocna interwencja Boga.

Szaweł leży twarzą do ziemi, nic nie widzi, tylko słyszy. A jednak potrafi się zapytać: „Kto Ty jesteś, Panie?” Otrzymuje odpowiedź: „Ja jestem Jezus, którego ty prześladujesz”…

Paweł w tym momencie zrozumiał, że jego mistrz Gamaliel miał rację, gdy mówił: „aby się nie okazało, że walczycie z Bogiem”… Zrozumiał także, że rację miał Szczepan: Jezus Chrystus żyje, siedząc po prawicy Boga. Jezus Chrystus jest prawdziwym Mesjaszem.

Szaweł zrozumiał, że Jezus utożsamia się ze swoimi wyznawcami.

Moi Drodzy, pod Damaszkiem miało miejsce niezwykłe wydarzenie w życiu patrona naszej Parafii. Zrozumiał, że życie religijne nie polega na posłuszeństwie Prawu, lecz na posłuszeństwie Bogu, a Bóg jest ponad Prawem. Zrozumiał, że wiara i miłość do Chrystusa to najwyższe wartości na ziemi. One mają moc odradzającą.

Mamy tu do czynienia z bardzo dokładnie przedstawionym opisem nawrócenia religijnego. Szaweł był człowiekiem głęboko wierzącym. To nie był ateista, to był wierzący w Boga starotestamentalny Izraelita.

Ale był faryzeuszem, który życie religijne sprowadził do wiernego przestrzegania Prawa, który utożsamił Prawo z Bogiem. Po spotkaniu pod Damaszkiem utracił wzrok. Odzyskał go podczas spotkania z uczniem Ananiaszem, a potem przyjął chrzest (Dz 9,17–18).

Szaweł, zwany także Pawłem (Dz 13,9), był wielkim Apostołem, który całe swoje życie poświęcił głoszeniu Chrystusa Zmartwychwstałego. Był autorem wielu listów apostolskich, stworzył intelektualny fundament w odczytaniu nauki Pana Jezusa.

Ale przede wszystkim jest do dzisiaj świadkiem Bożej Łaski, która ma moc nawrócić serce ludzkie.

Słowo dla nas

W dzisiejszą uroczystość odpustową polecajmy jego wstawiennictwu siebie, naszych bliskich, rodziny, Parafię, prosząc o łaskę głębokiej, dojrzałej wiary i nieustannego nawracania.

Dzisiaj również Niedziela Słowa Bożego. Dla każdego, jako mały prezent, został przygotowany cytat z Pisma Świętego. Wychodząc z kościoła, zabierzmy ten mały, odpustowy podarunek. Odczytajmy. Cytaty zostały przygotowane na modlitwie przez siostry klaryski i osoby, które je opracowywały. Są przeznaczone dla nas… Przemyślmy je… Odczytajmy dla siebie. Z wiarą przyjmijmy to zdanie Pisma Świętego, które jest przygotowane dla nas… Przyjmijmy je do serca. Niech stanie się dzisiaj dla nas treścią modlitwy…