Kiedy rodzina buduje dom lub kupuje mieszkanie, zwykle wszyscy są w to zaangażowani – planują, dyskutują, oglądają projekty, wybierają kolory. Ale zazwyczaj jest też jedna osoba, a czasem dwoje, którzy biorą na siebie dopięcie wszystkiego. To oni dogrywają formalności, nadzorują ostatnie prace, pilnują kluczy. I wchodzą pierwsi – by przygotować wnętrze, posprzątać, ustawić to, co potrzebne, żeby inni od razu mogli poczuć się „u siebie”.

Maryja jest już w domu Ojca, do którego zmierza nasza Boża rodzina. Nie przygotowuje go zamiast Chrystusa – to Jej Syn otworzył nam drogę. Ona uczestniczy już w pełni w Jego zwycięstwie i jest dla nas znakiem nadziei.

Zapowiedź naszej przyszłości

Wniebowzięcie Maryi to więcej niż piękny obraz. Wzięta do nieba z duszą i ciałem, uczestniczy w zmartwychwstaniu swojego Syna i zapowiada przyszłość tych, którzy należą do Chrystusa (por. 1 Kor 15,20–26; Katechizm Kościoła Katolickiego, 966).

W świecie pełnym niepewności jedno jest pewne: dom w niebie istnieje i jest przygotowany. Maryja nie jest w nim daleką postacią z historii, ale Matką, która zna nasze imiona – i czeka.

Matka, która zostaje blisko

Jej Wniebowzięcie nie oddala nas od Niej – wręcz przeciwnie, czyni Ją jeszcze bliższą.

Jest tam, gdzie jesteśmy my: – w kuchni pełnej codziennego zgiełku,– przy szpitalnym łóżku,– w ciszy poranka przed pracą.

W świecie, w którym tak łatwo poczuć się opuszczonym, Ona jest znakiem, że miłość nie znika.

Jak dobra matka, czuwa nad dziećmi, nawet gdy nie są w domu. I tak, jak telefon od mamy potrafi uspokoić, tak modlitwa do Maryi przynosi pokój serca.

Bywa, że życie się sypie: choroba, trudna rozmowa, nagła strata. W takich chwilach wielu ludzi odruchowo sięga po różaniec albo po prostu szepcze: „Maryjo, pomóż”. I przychodzi spokój, którego nie sposób wytłumaczyć, ale który jest prawdziwy.

Święty Jan Paweł II przez całe życie powierzał się Maryi. Jego papieskie zawołanie „Totus Tuus” – „Cały Twój” – było znakiem tego zawierzenia.

O swoim nawróceniu i więzi z Maryją publicznie opowiadała także włoska aktorka Claudia Koll. W świadectwie złożonym podczas pielgrzymki do Medjugorja wspominała, że modlitwa do Matki Bożej towarzyszyła jej już w dzieciństwie. Później odkrywała na nowo zaufanie do Chrystusa i zmieniała swoje życie.

To właśnie Jej obecność – cicha, ale realna. Nie zabiera problemów, ale daje siłę, by przez nie przejść. Jak matka idąca obok dziecka w burzy – nie zatrzymuje deszczu, ale sprawia, że można iść dalej bez lęku.

Zaproszenie do drogi

Maryja już jest w naszym nowym domu. Drzwi są szeroko otwarte, stół nakryty, a w oknie pali się światło. Woła nas po imieniu: „Chodźcie, wszystko jest gotowe”.

A my? Jeszcze w drodze – zmęczeni, czasem zniechęceni. Ale nie sami.

Zróbmy dziś coś prostego i konkretnego: pomódlmy się z serca, przebaczmy komuś, okażmy dobro. To prawdziwy krok na drodze do domu, w którym czeka Matka.