Kilkanaście lat temu ogromną popularność zdobył film Wielki Gatsby z Leonardo DiCaprio w roli głównej. To historia człowieka, który osiągnął niemal wszystko, o czym marzy współczesny świat. Ogromny majątek. Piękny dom. Luksusowe samochody. Przyjęcia, na które przychodzą setki ludzi. Patrząc z zewnątrz, można powiedzieć: ten człowiek wygrał życie.

Ale jest pewien szczegół. Gatsby nie żył dla pieniędzy. Nie żył dla sławy. Nie żył nawet dla własnego majątku. Przez całe lata żył jednym marzeniem. Chciał odzyskać kobietę, którą kiedyś kochał. Wierzył, że jeśli jeszcze raz ją spotka, jeśli odzyska utraconą miłość, wtedy wszystko będzie dobrze. Wtedy odnajdzie szczęście. Wtedy jego życie stanie się pełne.

W filmie wielokrotnie wraca pewien motyw. Gatsby wieczorami wychodzi nad zatokę i patrzy na małe zielone światełko migające po drugiej stronie. To światło staje się symbolem całego jego życia. Symbolem tęsknoty. Symbolem marzenia. Symbolem przekonania, że szczęście znajduje się gdzieś po drugiej stronie.

I wreszcie nadchodzi dzień, na który czekał przez lata. Spotyka ją. Marzenie staje się rzeczywistością. Ale wtedy odkrywa coś, czego wcześniej nie rozumiał. Żaden człowiek nie jest w stanie wypełnić całej tęsknoty drugiego człowieka. Żaden sukces nie jest w stanie nakarmić wszystkich pragnień serca. Żadne marzenie nie jest tak wielkie, jak wyobrażaliśmy je sobie wcześniej. Problem Gatsby'ego nie polegał na tym, że osiągnął za mało. Problem polegał na tym, że szukał nieskończoności w rzeczach skończonych.

Zielone światełko każdego z nas

Myślę, że dlatego ta historia poruszyła wielu ludzi na całym świecie. Bo tak naprawdę opowiada o każdym z nas. Bo każdy z nas ma swoje własne zielone światełko po drugiej stronie zatoki.

Coś, o czym myślimy: „Gdybym tylko to miał…” „Gdybym tylko to osiągnął…” „Gdyby tylko to się wydarzyło…” „Wtedy byłbym naprawdę szczęśliwy”.

Już w IV wieku święty Augustyn na początku Wyznań opisywał niespokojne serce, które znajduje odpoczynek dopiero w Bogu (Wyznania, I,1,1). Ta myśl mogłaby być komentarzem do historii Gatsby’ego. Nasze pragnienia są większe niż to, czym próbujemy je nasycić.

Pokarm i przekąski

Miałem w życiu wiele okazji rozmawiać z ludźmi stojącymi na granicy przejścia do wieczności. Patrząc na swoje życie z tej perspektywy, nie mówili o rzeczach, za którymi gonili przez lata. Nie wspominali większego domu. Lepszego samochodu. Wyższych zarobków. Najczęściej wracały zupełnie inne słowa.

Za mało czasu poświęciłem bliskim. Za mało kochałem. Za mało przebaczałem. Za mało żyłem tym, co naprawdę ważne. Za mało miejsca zostawiłem Bogu.

Jakby pod koniec życia człowiek nagle odkrywał, co było pokarmem, a co tylko przekąską.

Bóg daje samego siebie

Dzisiejsza Ewangelia mówi właśnie o tym głodzie. O głodzie głębszym niż wszystkie inne głody. O głodzie, którego nie zaspokoi ani sukces, ani majątek, ani uznanie, ani nawet drugi człowiek. Bo człowiek może być pozornie syty i jednocześnie umierać z głodu. Może mieć wszystko i jednocześnie wewnętrznie obumierać. Problem Gatsby'ego nie jest problemem bohatera filmu. To jest problem człowieka. To jest nasz problem.

A Jezus dziś mówi: „Ja jestem chlebem żywym” (J 6,51). Bóg nie daje człowiekowi kolejnej rzeczy. Daje samego siebie. I dlatego odpowiedź, której szukamy przez całe życie, jest tutaj.

Na tym ołtarzu. Jak mówi dziś Jezus: „Ja jestem chlebem żywym, który zstąpił z nieba. Jeśli ktoś spożywa ten chleb, będzie żył na wieki” (J 6,51).

Amen.