Wyobraźmy sobie przez chwilę, że całe nasze życie jest jak podróż przez nieznane miasto w nocy. Możemy mieć najnowszy samochód, najlepsze nawigacje, a jednak – jeśli nie mamy światła, prędzej czy później pogubimy się lub w coś wjedziemy. Co jest naszym światłem? Skąd bierzemy mapę i punkty orientacyjne? Czym się naprawdę kierujemy?

W dzisiejszej Ewangelii pada fundamentalne zdanie: „Mają Mojżesza i Proroków, niechże ich słuchają!” (Łk 16,29). W przypowieści odpowiada tak Abraham bogaczowi, który chciał, żeby ktoś wrócił z tamtego świata i ostrzegł jego rodzinę. Sens tej odpowiedzi możemy odczytać tak: mają już słowo Boże i przewodników. Trzeba zacząć słuchać.

Pierwsze czytanie z Księgi Amosa pokazuje ludzi pogrążonych w beztrosce, którzy przestali patrzeć szerzej, przestali słuchać. A Ewangelia przedstawia bogacza, który niby wszystko miał, ale zabrakło mu najważniejszego: serca otwartego na głos Boga i potrzeby innych.

Nie brak światła, lecz gotowości

Jest w nas pokusa, by sądzić, że nasze życie jest w naszych rękach, że to, co widzimy na własne oczy, jest wszystkim. Tymczasem Bóg daje nam codziennie światło: przez swoje Słowo, przez Kościół, przez spotykanych ludzi, przez nasze sumienie. Nie potrzeba nam nadzwyczajnych znaków. Mamy Słowo – mamy przewodników. Problemem nie jest brak światła, lecz niechęć, by je wpuścić do swojego życia. To, czy zechcemy słuchać – czy tylko słyszeć – decyduje o tym, dokąd idziemy.

Światło na najbliższy krok

Pozwólcie, że opowiem wam pewną historię. Pewien młody człowiek narzekał kiedyś swojemu nauczycielowi: – Po co czytać te wszystkie starożytne księgi – Pismo Święte? Po co przykazania, Kościół, tradycja? Przecież żyjemy w nowoczesnym świecie! Nauczyciel zaprosił go na wieczorny spacer do lasu. Było już ciemno, więc wziął ze sobą latarkę. Gdy weszli w gęstwinę, nagle zgasił światło i powiedział: – Spróbuj sam znaleźć ścieżkę. Chłopak przez chwilę szedł pewnie, ale zaraz się potknął, zszedł ze ścieżki, zaczął się niepokoić. – Nic nie widzę! – przyznał w końcu. Wtedy nauczyciel zapalił latarkę i powiedział: – Widzisz, nie musisz widzieć całej drogi aż po horyzont. Wystarczy, że masz światło na najbliższy krok. Słowo Boże nie daje gotowych odpowiedzi na wszystko, ale daje światło, które pozwala ci nie zgubić drogi.

Pozwolić Słowu prowadzić

Co to znaczy „mieć światło” dziś? Jest taki rodzaj zagubienia, który nie dotyczy geografii, tylko życia. Można mieć dom, pracę, rodzinę, plany, nawet pewność siebie – ale przychodzi taki moment, że bez światła Słowa człowiek czuje się jak tamten młodzieniec w ciemnym lesie: wszystko wydaje się znajome, a jednak łatwo się zgubić. Bóg daje nam światło: Słowo, sumienie, czasem drugiego człowieka, czasem niepokój serca, który jest pytaniem: „Czy idziesz właściwą ścieżką?” Ale to ode mnie zależy, czy zatrzymam się i pozwolę temu światłu zapłonąć.

Nie musimy widzieć całej drogi, nie musimy znać odpowiedzi na wszystkie pytania. Bóg daje nam światło na dziś, na najbliższy krok. Mamy Słowo – niech stanie się twoją latarnią. Masz Kościół – niech będzie twoją mapą. Masz sumienie – niech prowadzi cię przez wszystkie zakamarki życia.

O to też prosimy podczas tej Mszy Świętej. Amen.