W swojej książce Listy starego diabła do młodego C. S. Lewis oddaje głos… diabłu. A właściwie – doświadczonemu demonowi, który uczy młodego adepta sztuki kuszenia. Jedną z pokus, które opisuje Lewis, jest rozproszenie: człowiek zajmuje się tysiącem drobnych spraw, a odkłada to, co najważniejsze. Można to ująć tak: nie musisz odrzucać Boga – wystarczy, że wciąż będziesz mówił „nie dziś”.

To niezwykle trafna diagnoza współczesności. Bo Jezus nie stawia dziś pytania, które można odłożyć na jutro. On patrzy ci w oczy i mówi: „A ty – za kogo Mnie uważasz?”

Wyobraźmy sobie nocną zmianę na szpitalnym oddziale ratunkowym. W drzwiach czeka kolejny pacjent; karetka zaraz przywiezie następnego. Młoda lekarka – niedospana, ale skupiona – pochyla się nad raną starszego mężczyzny. W pewnej chwili ten pacjent, wyrywając się z bólu, chwyta ją za rękę i pyta szeptem: „Pani doktor, czy Bóg naprawdę jest? Bo jeśli tak, chcę się z Nim spotkać, zanim będzie za późno”.

Lekarka, przy całym pośpiechu i ziemskiej logistycznej walce, musi na chwilę… zatrzymać się. Ani wiedza medyczna, ani protokół postępowania nie odpowie za nią na to pytanie. To jest ta sama chwila, w której Chrystus pyta ją: „A ty – za kogo Mnie uważasz?”

Pytanie, które dotyka serca

Na co dzień odpowiadamy na banalne rzeczy: – Jak się nazywasz? – Co lubisz? – Jaki masz samochód? Odpowiedzi niczego nie kosztują.

Ale są też pytania inne – takie, które zmieniają wszystko: – Kogo kochasz najbardziej? – Czy mnie kochasz na zawsze?

To pytania, które pociągają za sobą decyzję, zobowiązanie, czasem rezygnację z czegoś innego.

W dzisiejszej Ewangelii Jezus zadaje właśnie takie pytanie. Najpierw „sondaż”: „Za kogo uważają Mnie tłumy?”

Uczniowie bez wahania cytują opinie innych. Ale gdy Chrystus kieruje spojrzenie bezpośrednio na nich i pyta: „A wy – za kogo Mnie uważacie?” zapada cisza. Bo teraz stawką jest ich osobiste „tak” lub „nie”.

Piotr przemawia: „Za Mesjasza Bożego” (Łk 9,20). I od tej chwili rozpoczyna się dla niego droga uczenia się wierności i miłości – często przez lęk, a nawet zaparcie się.

Odpowiedź zapisana w życiu

Wyobraź sobie młodego przedsiębiorcę. Kalendarz pęka w szwach: spotkania z inwestorami, terminy, prezentacje. W sobotnie popołudnie postanawia odwiedzić babcię. Siadają w kuchni, pachnie drożdżowym ciastem. Telefon wibruje – przypomnienie o „ważnym” mailu.

Babcia, niewysoka staruszka, patrzy mu prosto w oczy i pyta bez wielkich teologicznych słów: „A powiedz mi, czy Pan Jezus to dla ciebie nadal ktoś bliski, czy tylko zwyczaj z dzieciństwa?”

Młody mężczyzna kładzie telefon ekranem do dołu. W jednej chwili musi zdecydować, jaka jest jego prawdziwa odpowiedź – nie ta na LinkedInie, nie ta w CV, lecz ta, która okaże się później w życiu.

Duński filozof Søren Kierkegaard podkreślał wagę osobistego wyboru i odpowiedzialności. Sama wiedza nie zastępuje decyzji. Także chrześcijaństwo domaga się osobistej odpowiedzi: „tak” wypowiedzianego Jezusowi. Aby stawać się sobą, trzeba przestać żyć wyłącznie możliwościami i zacząć wybierać.

Twoje osobiste „tak”

To pytanie: „Za kogo Mnie uważasz?” nie jest konkursem wiedzy religijnej. Nie zadowolą Go cudze definicje ani internetowe memy.

Możesz odpowiedzieć: – „To postać historyczna”. – „Nie mam z Nim nic wspólnego”.

Masz do tego prawo. Bóg szanuje twoją wolność. Pozwoli odejść – jak Ojciec synowi marnotrawnemu. Ale będzie czekał.

Możesz też, za przykładem Piotra, wyznać własnymi słowami: „Ty jesteś moim Bogiem, Mesjaszem, Zbawicielem”.

To słowo uruchamia drogę: Jezus wzywa, by zaprzeć się siebie, co dnia brać swój krzyż i iść za Nim (por. Łk 9,23).

Trudna ścieżka – ale jedyna prowadząca do pełni życia, do miłości, która nie przemija, do wieczności.

Pytanie już padło. Nikt nie odpowie za ciebie. Nie można powiedzieć: „później”. Trzeba dziś – teraz – powiedzieć swoje „tak” albo „nie”. „A ty… za kogo Go uważasz?”