Jest późny wieczór. Kobieta bierze do ręki telefon i otwiera tę samą rozmowę. Ostatnią wiadomość wysłała kilka tygodni temu: „Odezwij się. Chcę tylko wiedzieć, czy wszystko u ciebie dobrze”. Wiadomość została odczytana. Odpowiedzi nie ma.

Wcześniej próbowała rozmawiać. Prosiła. Czekała. Pisała kolejne wiadomości. Niekiedy syn coś odpowiadał. Teraz została już tylko cisza. Następnego dnia kobieta idzie do kościoła. Zapala świecę i modli się za syna, który odszedł od rodziny, od Kościoła, może także od samego siebie. Mija kolejny miesiąc. Nic się nie zmienia.

I gdzieś w jej sercu rodzi się pytanie: „Boże, czy Ty mnie w ogóle słyszysz?”. Są takie chwile, w których najtrudniejsze pytanie człowieka wierzącego nie brzmi: „Czy Bóg istnieje?”. Brzmi inaczej: „Boże, dlaczego milczysz właśnie teraz, kiedy najbardziej Cię potrzebuję?”.

Wołanie matki

Dzisiejsza Ewangelia nie omija tego pytania. Przed Jezusem staje kobieta kananejska. Jest obca. Nie należy do Izraela ani do świata uczniów. A jednak przychodzi. Woła: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona przez złego ducha” (Mt 15,22). Nie prosi o siebie. Prosi o swoje dziecko.

I wtedy święty Mateusz zapisuje jedno z najtrudniejszych zdań tej historii: „Lecz On nie odezwał się do niej ani słowem” (Mt 15,23). Jezus milczy. Kobieta woła, a odpowiedź nie przychodzi.

Uczniowie słyszą jej krzyk. W końcu zaczyna ich to drażnić. Mówią do Jezusa: „Odpraw ją, bo krzyczy za nami” (Mt 15,23). To bardzo ludzka reakcja. Cudze cierpienie potrafi nas wzruszyć, szczególnie wtedy, gdy spotykamy się z nim przez chwilę. Kiedy jednak trwa długo, kiedy ktoś wraca z tym samym problemem, wciąż płacze, prosi i potrzebuje pomocy, zaczyna nas męczyć.

Ona nie odchodzi. Podchodzi bliżej. Pada przed Jezusem. Jej modlitwa staje się coraz krótsza. Na początku wołała: „Ulituj się nade mną, Panie, Synu Dawida! Moja córka jest ciężko dręczona…”. Teraz zostają tylko trzy słowa: „Panie, dopomóż mi” (Mt 15,25).

Kiedy zostają trzy słowa

Tak czasem dzieje się z modlitwą człowieka. Na początku mamy wiele słów. Tłumaczymy Bogu całą sytuację, prosimy, szukamy właściwych zdań. Po kilku miesiącach słów jest mniej. Po kilku latach czasami zostaje tylko: „Panie, pomóż”. Albo jedno imię: „Jezu”. Człowiek nie podpowiada już Bogu rozwiązania. Zostaje mu tylko obecność i wołanie.

Kananejka dochodzi właśnie do takiego miejsca. A wtedy Jezus wypowiada słowa, które dla naszych uszu brzmią bardzo twardo: „Niedobrze jest zabrać chleb dzieciom, a rzucić szczeniętom” (Mt 15,26). Tego zdania nie wolno wygładzić. Jezus mówi o porządku swojej misji. Został posłany najpierw do Izraela. Od niego rozpoczyna się historia, przez którą Boże błogosławieństwo ma dotrzeć do wszystkich narodów.

Kobieta mogła uznać, że została odrzucona, i odejść. Robi jednak coś niezwykłego. Podejmuje obraz Jezusa i odpowiada: „Tak, Panie, lecz i szczenięta jedzą z okruszyn, które spadają ze stołu ich panów” (Mt 15,27). To odpowiedź matki, której miłość do córki jest większa od urażonej dumy. Jest w niej także ogromne zaufanie do Jezusa. Ta kobieta właściwie mówi: „Panie, wierzę, że nawet okruszyna Twojej łaski wystarczy”.

I wtedy Jezus mówi: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara” (Mt 15,28). Wielka.

Nie odchodzić

Moi drodzy, doświadczenie milczenia Boga dotyka różnych ludzi. Także tych, których uważamy za ludzi niezwykłej wiary. Starsze pokolenie dobrze pamięta Matkę Teresę z Kalkuty. Świat zapamiętał ją jako drobną, uśmiechniętą zakonnicę pochyloną nad ludźmi chorymi i umierającymi na ulicach Kalkuty. Organizowała dla nich pomoc, zakładała domy, w których otrzymywali opiekę, i przywracała godność tym, obok których inni przechodzili obojętnie. Po jej śmierci opublikowano listy, które odsłoniły jeszcze jedną stronę jej życia. Przez długie lata Matka Teresa przeżywała głęboką wewnętrzną ciemność. Nie odczuwała bliskości Boga. Modlitwa nie przynosiła jej pocieszenia. Miała wrażenie, że woła, a po drugiej stronie jest tylko cisza.

A jednak każdego ranka wstawała. Szła na modlitwę, a potem wychodziła na ulice Kalkuty. Podnosiła z ziemi człowieka, obmywała jego rany, karmiła go i trzymała za rękę. Nie czuła światła, a mimo to niosła je innym. Kananejka długo nie słyszała odpowiedzi, a mimo to podeszła bliżej. Dwie kobiety. Dwie historie. W obu cisza, przez którą trzeba było przejść.

Ale w dzisiejszej Ewangelii cisza nie ma ostatniego słowa. Ostatnie słowo należy do Jezusa: „O niewiasto, wielka jest twoja wiara”. Nie zawsze znajdziemy odpowiedź na pytanie, dlaczego Bóg milczy. Dzisiejsza Ewangelia podpowiada nam jednak, co możemy wtedy zrobić: nie odchodzić. Jeszcze raz stanąć przed Bogiem i powiedzieć: „Panie, dopomóż mi”. Jezu, ratuj… Amen.