Liturgiczny okres wielkanocny to dziękczynienie za zmartwychwstanie Chrystusa. To dziękczynienie za zaproszenie przez Pana Boga do życia wiecznego człowieka. W perspektywie Jezusowej nauki o zmartwychwstaniu często stawiamy sobie pytania, jak to wszystko będzie wyglądać? Często też zastanawiamy się, w jakim ciele zmartwychwstaniemy?

Człowiek jest zbudowany z ciała i z ducha. Nie jesteśmy istotami tylko duchowymi; jesteśmy złożeni z ciała i z ducha i dlatego wszystkie nasze czyny posiadają charakter złożony. Bierze w nich udział zawsze ciało i duch. Zarówno wieczna nagroda, jak i wieczna kara obejmują również ciało i ducha. Niewiele jest danych w Objawieniu, które pozwoliłyby nam mówić o stanie naszego ciała po jego zmartwychwstaniu. Będzie to zupełnie nowy wymiar ciała i nowy wymiar życia.

W Ewangelii szczególnie dwie grupy opisów pomagają nam zbliżyć się do tajemnicy przemienienia naszych ciał: przemienienie Jezusa oraz spotkania ze Zmartwychwstałym. Na górze przemienienia Chrystus ukazuje uczniom swoją chwałę. Piotr, poruszony tym doświadczeniem, proponuje postawienie trzech namiotów (por. Łk 9,28–36). To zapowiedź chwały, do której Bóg prowadzi człowieka. Nasze ciało nie przestanie być ludzkie, lecz zostanie przemienione mocą Chrystusa (por. Flp 3,21).

Więcej danych można zaczerpnąć z opisów spotkania ludzi z Chrystusem Zmartwychwstałym. Wiadomo, że posiada On to samo ciało, które zostało ukrzyżowane i że w tym ciele są ślady ran po gwoździach. Wiadomo, że Chrystus spożywa posiłek po zmartwychwstaniu. Chcąc przekonać apostołów, że posiada autentyczne ciało, poprosił o coś do jedzenia, i wtedy podano Mu rybę. Wzywa apostołów, by stwierdzili, że nie jest duchem, gdyż posiada ciało i kości. Zmartwychwstałemu Chrystusowi można podać rękę. Ale równocześnie prawa, którymi rządzi się to Jego ciało, wykraczają poza prawa doczesności. Na przykład Jezus zjawia się i znika, przechodzi przez zamknięte drzwi. Jego ciało jest już bowiem ciałem uwielbionym.

Nadzieja dla całego człowieka

Co o tym ciele możemy jeszcze powiedzieć w świetle Objawienia?

Nadzieja zmartwychwstania obejmuje całego człowieka, także jego ciało. Dziś doświadczamy choroby, niepełnosprawności i starości. Nie odbierają nam one godności ani nie czynią nas mniej cennymi w oczach Boga. Wierzymy, że w zmartwychwstaniu Chrystus wyzwoli nasze ciało ze zniszczalności i śmierci (por. 1 Kor 15,42–44).

Każdy człowiek jest niepowtarzalnym Bożym arcydziełem. W wieczności objawi się pełnia dobra, do którego Bóg nas stworzył. Naszą nadzieją jest Jego łaska i życie w zjednoczeniu z Nim.

Tajemnica przemienienia

W jakim ciele zmartwychwstaniemy?

Nie potrafimy opisać wyglądu ani wieku zmartwychwstałego ciała. Katechizm przypomina, że sposób tego przemienienia przekracza naszą wyobraźnię i nasze rozumienie (KKK 999–1000). Wiemy jednak, komu zaufaliśmy. Chrystus obiecuje życie mocniejsze od śmierci. Bóg otrze wszelką łzę, a śmierci już nie będzie (por. Ap 21,4).

A w jakim ciele zmartwychwstanie człowiek potępiony?

Objawienie nie daje nam szczegółowego opisu ciała człowieka potępionego. Jezus ostrzega przed sądem i wezwaniem: „Góry, padnijcie na nas; a wy, pagórki, przykryjcie nas” (por. Łk 23,30). Tych słów nie należy jednak traktować jako dokładnego opisu wyglądu zmartwychwstałych. Są poważnym wezwaniem do nawrócenia.

Wizje mistyków mogą pomagać w modlitwie, ale nie zastępują Objawienia ani nauczania Kościoła. Nie pozwalają nam dopowiedzieć wszystkich szczegółów przyszłego życia.

Nadzieja prowadzi do miłości

Św. Faustyna w Dzienniczku opisuje swoje mistyczne doświadczenie nieba. Pisze: „Dziś w duchu byłam w niebie” (Dz. 777). Mówi o szczęściu pochodzącym od Boga i o chwale oddawanej Mu przez stworzenia.

Ten opis jest świadectwem doświadczenia mistycznego, a nie szczegółową nauką o wyglądzie ciała po zmartwychwstaniu. Kieruje naszą uwagę ku temu, co najważniejsze: ku Bogu, który jest źródłem szczęścia.

Niech ta nadzieja będzie dla nas natchnieniem do jeszcze piękniejszego życia i realizacji na co dzień przykazania miłości.