Życie na przewijaniu

W 2006 roku powstał amerykański film Klik: I robisz, co chcesz. Wyreżyserował go Frank Coraci, a główną rolę zagrał Adam Sandler.

Film zapowiadał się na lekką komedię. Ale pod zabawną historią kryło się pytanie, które dotyczy niemal każdego z nas.

Bohaterem jest Michael Newman, zdolny architekt. Ma żonę, dwoje dzieci i dobrze zapowiadającą się karierę. Ma właściwie wszystko, czego potrzeba do szczęścia. Brakuje mu tylko czasu.

Szef obiecuje awans, ale trzeba jeszcze skończyć ważny projekt. Żona chciałaby spędzić z nim wieczór. Dzieci proszą, żeby się z nimi pobawił. Ojciec chciałby go odwiedzić.

Michael wszystkich kocha. Naprawdę. Tylko dzisiaj nie może. Jeszcze ten projekt, jeszcze kilka spotkań, jeszcze jeden awans. Potem będzie miał czas dla wszystkich.

Pewnego dnia trafia do sklepu, w którym spotyka niezwykłego sprzedawcę. Otrzymuje od niego uniwersalnego pilota. Ale ten pilot nie służy do obsługi telewizora.

Można nim sterować własnym życiem.

Kłótnia z żoną? Naciska przycisk i przewija. Nieprzyjemna rozmowa? Przewija. Kilka miesięcy czekania na awans? Wystarczy nacisnąć przycisk.

Początkowo Michael jest zachwycony. Może ominąć wszystko, co nudne, trudne i niewygodne.

Ale zobaczmy, co właściwie omija.

Pewnego dnia syn przynosi mu projekt wymarzonego domu. Dziecięca fantazja – jeden z pokoi miałby być zrobiony z pizzy! Chłopiec czeka, co powie tata. Michael jest zajęty. Zamiast wejść na chwilę w świat syna, odrzuca jego pomysł.

Dla ojca to drobiazg. Kolejna dziecięca zabawa. Dla chłopca mogło to być najważniejsze wydarzenie tamtego popołudnia.

Innym razem przychodzi ojciec Michaela. Starszy człowiek, który od lat pokazuje synowi tę samą prostą sztuczkę z monetą. Michael doskonale zna ten numer. Wie nawet, jak ojciec go wykonuje. Nie ma ochoty oglądać go kolejny raz. Jest przecież zajęty.

Ojciec wychodzi. A Michael przewija dalej.

Mijają lata. Dzieci dorastają. Małżeństwo się rozpada. Michael osiąga wymarzony sukces. Ma wielką firmę, pieniądze i stanowisko.

Pewnego dnia dowiaduje się, że jego ojciec nie żyje.

Sięga po pilota i wraca do nagrania ich ostatniego spotkania. Patrzy na starszego człowieka, który chciał tylko spędzić z nim trochę czasu. Chciał jeszcze raz pokazać mu swoją sztuczkę.

Michael chciałby teraz zatrzymać ojca. Porozmawiać. Powiedzieć mu coś, czego wtedy nie powiedział. Ale może już tylko patrzeć, jak ojciec odchodzi.

Człowiek, któremu ciągle brakowało czasu, poświęcił całe lata sprawom, które miały mu przynieść szczęście. Przyniosły sukces. Ale nie szczęście.

Kiedy „później” staje się nawykiem

Jest w tym filmie jeszcze coś bardziej niepokojącego.

Początkowo Michael sam naciska przycisk pilota. Później pilot zaczyna zapamiętywać jego wybory. Kiedy pojawia się coś niewygodnego, przewija życie już automatycznie. Bez pytania Michaela o zgodę.

Człowiek, który chciał panować nad swoim czasem, odkrywa, że nie panuje już nad własnym życiem.

Czy nie jest to niezwykle trafny obraz naszych codziennych przyzwyczajeń?

Najpierw świadomie mówimy dziecku: „Nie teraz”. Za drugim razem przychodzi nam to łatwiej. Po pewnym czasie nie odrywamy już nawet wzroku od komputera. Automatycznie odpowiadamy: „Zaraz”.

Telefon od mamy? Oddzwonię później. Rozmowa, której nie chcemy przeprowadzić? Jeszcze poczekam. Przeprosiny, które powinny paść już dawno? Może przy innej okazji.

I nawet nie zauważamy, kiedy „później” przestaje być decyzją, a staje się sposobem życia.

Talent, którego nie wolno zakopać

W dzisiejszej Ewangelii Jezus opowiada o człowieku, który wyjeżdżając, powierzył sługom swój majątek. Jednemu pięć talentów. Drugiemu dwa. Trzeciemu jeden. To nie były drobne pieniądze. Nawet jeden talent oznaczał ogromną sumę.

Zwróćmy uwagę na jedno krótkie słowo.

Pierwszy sługa „zaraz” poszedł i zaczął obracać otrzymanymi pieniędzmi (por. Mt 25,16). Drugi postąpił podobnie.

A trzeci?

Wykopał dół. Włożył do niego powierzony majątek. Przysypał ziemią. Teraz mógł spać spokojnie. Pieniądze były bezpieczne.

Mijały dni. Potem miesiące. Może lata. I pewnego dnia wrócił właściciel.

Sługa mógł oddać mu wszystko, co otrzymał. Niczego nie ukradł. Niczego nie roztrwonił.

Ale brakowało czegoś, czego nie można było już odzyskać.

Czasu.

Całego czasu, w którym można było coś zrobić z powierzonym mu majątkiem.

Dlaczego nie zrobił niczego? Sam wyjaśnia: „Bojąc się więc, poszedłem i ukryłem twój talent w ziemi” (Mt 25,25).

Bał się ryzyka. Bał się odpowiedzialności. Wybrał bezpieczeństwo, które nie wymagało od niego żadnego działania. Zachował pieniądze. Ale nie wykorzystał otrzymanej szansy.

Oczywiście Jezus nie mówi, że mamy bez przerwy pracować, zarabiać i pomnażać majątek. Przypowieść dotyczy czegoś znacznie większego.

Bóg powierza nam życie. Nie tylko zdolności czy pieniądze. Także ludzi, których spotykamy, okazje do czynienia dobra, czas, który możemy im poświęcić.

Nie pyta, czy osiągnęliśmy więcej od innych. Dwaj pierwsi słudzy otrzymują przecież tę samą pochwałę, choć pomnożyli różne kwoty.

Pyta, co zrobiliśmy z tym, co otrzymaliśmy.

Mamy dzisiaj

Wróćmy do tamtego filmu. Michael dostaje w końcu niezwykłą szansę. Może rozpocząć wszystko jeszcze raz. Tym razem wie już, czego nie chce stracić.

My nie mamy takiego pilota.

Ale mamy dzisiaj.

I może właśnie dzisiaj pojawi się chwila, którą za kilka lat chcielibyśmy odzyskać.

Może dziecko przyjdzie z czymś, co będzie chciało nam pokazać. Dla nas będzie to drobiazg. Dla niego – cały świat.

Może zadzwoni ktoś bliski. Nie będzie miał do przekazania żadnej ważnej wiadomości. Będzie chciał po prostu usłyszeć nasz głos.

Może nadarzy się okazja, żeby zakończyć milczenie trwające od wielu miesięcy.

Nie musimy dzisiaj zmieniać całego życia. Nie musimy też robić wszystkiego natychmiast. Są decyzje, które wymagają czasu i namysłu.

Ale może warto przestać odkładać to, o czym od dawna wiemy, że jest dobre i ważne.

Bo życie nie zacznie się wtedy, kiedy skończymy wszystkie projekty, uporamy się z obowiązkami i wreszcie znajdziemy wolną chwilę.

Życie właśnie trwa.

I może najważniejsza chwila dzisiejszego dnia wcale nie będzie wielkim wydarzeniem. Może będzie nią zwyczajna rozmowa. Wspólny obiad. Dziecięcy rysunek. Starszy ojciec, który po raz kolejny chce pokazać nam swoją sztuczkę z monetą.

Nie trzeba umieć zatrzymywać czasu. Trzeba tylko przestać odkładać na później to, co nadaje mu sens.

Amen.