Wyobraźmy sobie człowieka, który całe życie pyta: „Dlaczego?” Dlaczego na świecie jest tyle zła? Dlaczego niewinni cierpią? Dlaczego Bóg milczy?

To nie są pytania wymyślone – to słowa proroka Habakuka z pierwszego czytania: „Jak długo, Panie, mam wzywać pomocy – a Ty nie wysłuchujesz? Wołam do Ciebie: ‘Krzywda!’ – a Ty nie ratujesz?” Habakuk woła to samo, co my często w obliczu choroby, wojny, niesprawiedliwości. I Bóg odpowiada prorokowi: „Sprawiedliwy żyć będzie dzięki swej wierze”.

To zdanie jest kluczem do wszystkich dzisiejszych czytań. Bóg nie daje wyjaśnienia wszystkich nieszczęść, ale mówi: życie ma sens, jeśli jest podtrzymywane wiarą.

Wiara jak ziarnko gorczycy

Ewangelia prowadzi nas krok dalej. Uczniowie przychodzą do Jezusa i proszą: „Przymnóż nam wiary!” Mają świadomość, że bez niej nie dadzą rady. I co mówi Jezus? Nie daje im pakietu cudownych modlitw ani złotej recepty. Odpowiada obrazem: „Jeśli macie wiarę jak ziarnko gorczycy, powiecie tej morwie: ‘Wyrwij się z korzeniami i przesadź się w morzu’ – a usłucha was”.

To jest paradoksalne. Nie chodzi o ilość wiary – że im więcej, tym lepiej. Chodzi o jej jakość. Nawet najmniejsza wiara, ale autentyczna, ma w sobie siłę, która przekracza nasze kalkulacje.

Spójrzmy na nasze życie. Ile razy próbujemy wszystko poukładać kalkulacją? Szukamy matematycznych odpowiedzi: „co się opłaca, co da większy zysk, gdzie mam gwarancję sukcesu?” Ale wiara to nie biznesplan. Wiara to zaufanie, które wykracza poza rachunek zysków i strat.

– Mama, która ufa, że jej dziecko wróci na dobrą drogę, choć wszystkie statystyki mówią inaczej. – Lekarz, który walczy o pacjenta mimo złych rokowań. – Człowiek, który przebacza, choć logika mówi: „Nie warto, bo cię skrzywdzili”.

To właśnie jest „ziarnko gorczycy”. Małe, ale w środku ma moc życia.

Rozpalić otrzymany dar

Święty Paweł pisze do Tymoteusza, by rozpalił na nowo charyzmat otrzymany przez nałożenie jego rąk (por. 2 Tm 1,6). To wezwanie do odnowienia daru i wierności. Także my możemy zapytać, czy rozwijamy to, co otrzymaliśmy od Boga: wiarę, łaskę chrztu i bierzmowania, słowo, które słyszymy w Kościele. Czy nie przykrywamy tego lękiem i zwątpieniem?

Dziś Ewangelia jest zaproszeniem, by zrobić coś bardzo prostego: – zadać Bogu pytanie Habakuka, jeśli w sercu mamy bunt, i nie bać się, że to brak wiary,– powtórzyć modlitwę uczniów: „Panie, przymnóż nam wiary!”,– i uwierzyć, że nawet maleńkie „tak” powiedziane Bogu ma moc zmieniać świat.

Na koniec: obraz drzewa przesadzonego w morze nie jest instrukcją obchodzenia praw przyrody. Jezus ukazuje nim siłę zaufania Bogu. Wiara nie polega na tym, że ja mam wszystko w ręku – ale na tym, że Bóg trzyma w ręku mnie.

Amen.