Już za kilka dni zasiądziemy przy wigilijnym stole w gronie najbliższych. Połamiemy się opłatkiem i będziemy składać życzenia. Spróbujemy wypowiedzieć wobec tych, których kochamy, to, co serce chciałoby im dać, gdyby naprawdę mogło: spokój, zdrowie, pojednanie, nadzieję, poczucie sensu, miłość.

I bardzo często w tych kilku zdaniach zmieści się więcej, niż potrafimy unieść na co dzień. Bo wypowiadając te życzenia, mamy świadomość, że nie mamy nad nimi władzy. Chcemy dobra, którego sami nie potrafimy zapewnić. Pragniemy ocalić to, czego nie umiemy ochronić.

Możemy chcieć dobra dla drugiego – ale nie potrafimy go zagwarantować. Możemy kochać – ale nie umiemy uchronić przed cierpieniem.

A potem przyjdą kolejne dni. Będzie bliskość, ale i zmęczenie. Radość, ale i napięcia. Czasem ciepło, a czasem milczenie, które mówi więcej niż słowa.

I właśnie w tym doświadczeniu rodzi się pytanie, od którego nie da się uciec: o co naprawdę chodzi w Świętach Bożego Narodzenia? Czym one są, a czym być powinny, żeby nie pozostały jedynie pięknym, ale pustym rytuałem?

Bóg sam staje się darem

I tutaj zaczyna się tajemnica Bożego Narodzenia.

Bo w tę ludzką bezradność wobec tego, co najważniejsze, wchodzi Bóg. Nie jako idea, która coś wyjaśnia. Nie jako moralna instrukcja, która coś nakazuje. Ale jako Osoba.

Bóg nie tylko obiecuje człowiekowi dobro. On sam staje się darem. Daje siebie.

Boże Narodzenie nie jest sentymentalną opowieścią, do której wracamy raz w roku. Jest przywołaniem wydarzenia, które mówi coś fundamentalnego: najgłębsze pragnienia ludzkiego serca – sensu, bliskości, ocalenia – nie zostają same. Bóg wchodzi w ludzką historię, aby być blisko tam, gdzie człowiek najbardziej doświadcza swojej kruchości i ograniczeń.

Stół, który jest miejscem spotkania

Spójrzmy teraz na stół wigilijny. Biały obrus. Opłatek. Świece.

Ale ta biel nie jest po to, by przykryć rzeczywistość. Jest jak świeżo pomalowana ściana w domu: jasna i piękna, a jednocześnie gotowa na ślady życia. Bo sens bieli nie polega na tym, by pozostała nieskazitelna, lecz by stała się przestrzenią obecności.

Opłatek jest tu znakiem szczególnym. Zwykły kawałek chleba. Kruchy. Cienki. Biały. Sam w sobie niewiele znaczy. Jego sens objawia się dopiero wtedy, gdy jest łamany i podawany drugiemu.

Tak samo objawia się sens Wcielenia. Bóg staje się bliski. Bóg pozwala się „przełamać” dla człowieka. Bóg staje się obecny w relacji.

W Bożym Narodzeniu ta prawda nabiera szczególnej głębi: Bóg objawia się, przyjmując ludzką twarz. Od tej chwili spotkanie z drugim człowiekiem nigdy nie jest już tylko sprawą prywatną. Może stać się miejscem obecności Boga.

Dlatego kryterium prawdziwych Świąt jest proste, choć wymagające. To nie pytanie, czy wszystko się udało. Nie pytanie, czy było idealnie.

Bo Święta są prawdziwe nie wtedy, gdy nie ma rys, lecz wtedy, gdy Bóg zamieszkuje w tym, co ludzkie.

I po tym jednym można je rozpoznać: że pośród wielu spotkań naprawdę byliśmy z kimś i dla kogoś.

Modlitwa

Panie, który stałeś się bliski, naucz nas być z drugim człowiekiem naprawdę i nie żyć tylko obok siebie.

Spraw, aby w te Święta nasza obecność była darem i aby w naszych spotkaniach nie zabrakło Ciebie.

Amen.