Klęczymy, Panie, wobec Ciebie ukrytego w tajemnicy chleba. Spotkanie dokonuje się w dniu, w którym Kościół w swojej liturgii prowadzi ku wydarzeniu sprzed ponad dwudziestu wieków. Maryja i Józef spełniają nakaz. Według zwyczaju przynoszą Cię do świątyni.

Ten moment przyniesienia Cię do świątyni staje się kolejnym rozpoznaniem. Wcześniej Twoją obecność w świecie odczytali pasterze i mędrcy, prowadzeni tchnieniem Ojca. Teraz prawda o Tobie odsłania się w sercach Symeona i Anny. Czekali długo. Ich życie było wypełnione tęsknotą.

Wzruszające są słowa Symeona: „Teraz, o Panie, pozwól odejść słudze Twemu w pokoju” (Łk 2,29). Nie prosi już o więcej. Nie domaga się znaków. Wystarcza obecność. Światło zostało rozpoznane, a droga może się dopełnić.

Anna mówi niewiele, ale jej wdzięczność staje się świadectwem. Rozpoznanie rodzi się z wierności, a nie z pośpiechu; z trwania, a nie z nadzwyczajności. To serce ciche potrafi zobaczyć więcej niż oczy szukające sensacji.

A jednak wraz ze światłem pojawia się zapowiedź cienia. „Oto Ten przeznaczony jest na upadek i na powstanie wielu… a Twoją duszę miecz przeniknie” (por. Łk 2,34–35). Światło nie obiecuje łatwej drogi. Obiecuje prawdę. Nie usuwa cierpienia, lecz nadaje mu sens i kierunek.

Modlitwa za osoby konsekrowane

W tej tajemnicy Kościół rozpoznaje drogę tych, którzy zostali wezwani do szczególnego ofiarowania. Życie konsekrowane rodzi się z tego samego światła i z tej samej zgody na drogę, która nie zawsze jest widoczna, ale zawsze prowadzona przez Boga.

Panie, przyjmij tych, którzy oddali Ci swoje życie bez zastrzeżeń i bez planu odwrotu. Tych, którzy w ciszy klasztorów, w codzienności wspólnot, w ukrytej służbie i modlitwie stają się znakiem, że Ty wystarczasz.

Umacniaj ich wierność, gdy przychodzi zmęczenie. Daj światło, gdy droga staje się niejasna. Obdarz pokojem, który rodzi się nie z sukcesu, lecz z przynależności do Ciebie. Niech ich życie będzie jak płomień zapalony w świątyni: cichy i niepozorny, a jednak zdolny rozjaśniać noc.