Panie Jezu, stoimy przed Tobą. Ukrytym w Najświętszym Sakramencie. Cichym. Obecnym.

Nie widzimy światła jak na górze Tabor. Nie słyszymy głosu z obłoku. Widzimy prostą Hostię.

A jednak wierzymy, że to Ty. Ty sam.

Daj nam łaskę wyjścia

Panie, w pierwszym czytaniu wezwałeś Abrama do wyjścia z rodzinnej ziemi (por. Rdz 12,1).

Może to słowo jest dziś także do nas.

Wyjdź z tego, co cię zamyka. Wyjdź z hałasu. Wyjdź z ciągłego napięcia.

Panie, pomóż nam wyjść.

Teraz, w tej chwili, chcemy zostawić przed Tobą to, co nas najbardziej zajmuje. Obowiązki. Niepokoje. Sprawy niedokończone.

Oddajemy je Tobie.

Jezu, w Ewangelii zabrałeś uczniów „osobno” i wprowadziłeś ich na górę.

Nie wszystkich. Tylko kilku. Osobno.

Dziękujemy Ci za tę chwilę „osobno”. Za ten czas wyjęty z biegu dnia.

Wprowadź nas wyżej. Ponad to, co przyziemne. Ponad to, co natychmiastowe. Ponad to, co krzyczy.

Na górze objawiłeś swoje światło. Twoja twarz jaśniała.

Panie, nie zawsze widzimy światło. Często widzimy tylko zmęczenie, problemy, krzyż.

Ale wierzymy, że jesteś większy niż to wszystko.

Spraw, abyśmy zaczęli widzieć inaczej.

Ucz nas słuchać

Ojcze, na górze Przemienienia wskazałeś nam umiłowanego Syna i wezwałeś, abyśmy Go słuchali (por. Mt 17,5).

Jezu, ucz nas słuchać.

Nie tylko mówić. Nie tylko prosić. Nie tylko tłumaczyć Ci naszego świata.

Ucz nas słuchać.

W ciszy. W prostocie. W wiernej obecności.

Może ktoś z nas przyszedł dziś zmęczony. Może ktoś przyszedł z ciężarem, który trudno unieść. Może ktoś mówi w sercu: „Nie mam siły”.

Jezu, bez góry trudno nieść krzyż. Bądź naszym światłem.

Dotknij teraz tego, co w nas najbardziej kruche.

Panie Jezu,

Ty nie zmieniasz się w naszej modlitwie. To nasze serce potrzebuje przemienienia.

Daj nam łaskę wyjścia. Daj nam odwagę wejścia. Daj nam cierpliwość trwania.

Niech ta chwila przed Tobą będzie naszym małym Taborem. Nie ucieczką od życia, ale światłem na drogę.

Zostań z nami. Ucz nas wracać do Ciebie. Ucz nas ciszy. Amen.